Miscanthus ×giganteus

Miscanthus ×giganteus

Synonim lac.: Miscanthus japonicus

miskant olbrzymi

Jedna z najsilniej rosnących traw uprawianych w Polsce, tworząca okazałe, gęste kępy dorastające do 2-4 m wysokości. Gatunek powstał w wyniku naturalnego skrzyżowania miskanta chińskiego (Miscanthus sinensis) z miskantem cukrowym (Miscanthus sacchariflorus), został przywieziony do Europy z Azji Południowo-Wschodniej około 1930 roku jako roślina ozdobna. Częścią podziemną rośliny są krótkie kłącza, z których corocznie wiosną wyrastają ulistnione łodygi tworzące okazałe, gęste kępy. Łodygi, zwana u traw źdźbłami, mogą mieć do 1 cm średnicy. W przeciwieństwie do większości innych traw, międzywęźla miskantów nie są puste, lecz wypełnione gąbczastym rdzeniem. Po ścięciu mogą służyć za „bambusowe” podpórki dla roślin. Ustawione skrętolegle na łodydze, wąsko lancetowate liście dorastają do 1 metra długości. Blaszki liściowe są szorstkie w dotyku, na brzegu ostro piłkowane, ciemnozielone z białym pasem wzdłuż nerwu głównego. Młode, soczyście zielone listki początkowo są wzniesione, później łukowato przewieszają się. Jesienią nabierają słomkowej barwy. W naszym klimacie trawa zakwita rzadko i tylko w rejonach o najdłuższym okresie wegetacji. Palczasto-groniaste, srebrzyste wiechy mogą mieć do 30 cm długości. Pozostawione do wiosny kępy stanowią dekorację zimowego ogrodu. Roślina preferuje gleby żyzne, piaszczysto-gliniaste o lekko kwaśnym pH, stanowiska słoneczne, zaciszne i osłonięte. Umiarkowanie wilgotna gleba zapewnia szybki wzrost, natomiast należy unikać miejsc zbyt suchych lub podmokłych. Gatunek nie jest ekspansywny. Wykazuje znaczną tolerancję na zanieczyszczenie gleby i powietrza oraz zasolenie. Wysokie, malownicze kępy najpiękniej prezentują się sadzone pojedynczo lub w kompozycjach z innymi gatunkami traw, przeważnie jako tło rabat bylinowych. Miskant olbrzymi jest uprawiany również dla celów przemysłowych, jako surowiec energetyczny lub substrat do produkcji papieru.

autorzy: Grzegorz Falkowski; , Związek Szkółkarzy Polskich;

grupa roślin byliny
grupa użytkowa byliny
forma bylina
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój kępiasty
docelowa wysokość od 2 m do 3 m
barwa liści (igieł) jasnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów kremowe
pora kwitnienia październik
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny
rodzaj gleby roślina tolerancyjna
walory ciekawy pokrój
odporność na zanieczyszczenia
odporność na zasolenie
ozdobne z liści/igieł
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
rekultywacja
zieleń publiczna
rabaty
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 6

autorzy: Grzegorz Falkowski; , Związek Szkółkarzy Polskich;

Podział na strefy - rozwiń
CedThumbnails
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.

Copyright © 2013 Związek Szkółkarzy Polskich Wszelkie Prawa Zastrzeżone


projekt i realizacja: agencja reklamowa niceday