Płożąca odmiana świerka. Charakteryzuje się brakiem przewodnika, chociaż niekiedy może się samoistnie wypiętrzać, wypuszczając pęd odchylony od osi. Zasadniczo o wysokości poszczególnych roślin decyduje miejsce szczepienia i sposób prowadzenia przy paliku. Gdy podpinany jest do podpory, wszystkie pędy skierowane są ku dołowi. Podwiązując jedną silną gałąź, możemy roślinę podwyższyć na dowolną wysokość. Otrzymamy oryginalną formę zwisającą, o małej średnicy, 50-100 cm. Nie podwiązywany wierzchołek zaczyna zwisać i rosnąć do dołu. Pędy boczne często płożą się po ziemi. Stare, stuletnie egzemplarze mogą osiągać 6-8 m wysokości i 2-2,5 m szerokości. Igły krótkie, zielone, podobne jak u typu. Szyszki zawiązuje bardzo rzadko. Wymagania glebowe i wilgotnościowe przeciętne. Nie ma specjalnych wymagań, ale zdecydowanie nie lubi zanieczyszczonego i suchego powietrza. Najlepiej rośnie na glebach gliniasto-piaszczystych, próchnicznych, o umiarkowanej wilgotności, lekko kwaśnych. Wymaga stanowisk nasłonecznionych lub lekko zacienionych. Rośliny tej odmiany najlepiej prezentują się wśród niskich roślin okrywowych lub w towarzystwie innych, karłowych iglaków. Mogą być ozdobą każdego ogrodu skalnego, rabaty lub wrzosowiska. Podobna odmiana – Picea abies ‘Frohburg’.
pierwsza publikacja: George Gordon jako Abies excelsa inverta.; odkrywca, hodowca (selekcjoner): R. Smith, 1855 Kinlet Hall, Shropshire, Anglia; wprowadzenie do handlu: 1862
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
