Nazwa zbiorowa dla drzew o podobnych cechach, lecz pozyskanych z wielu naturalnych stanowisk, często rozmnażanych generatywnie. Pierwsza roślina została opisana w połowie XIX wieku we Francji. Odmiana świerka o bardzo luźnym, ażurowym, szerokostożkowym pokroju, ze względu na charakterystyczne pędy zwana świerkiem wężowym. Wzrost silny, roczne przyrosty do 1 m W wieku 30 lat osiąga 15 m wysokości i szerokość 5-8 m. Pień wyraźnie widoczny. Pędy wyrastające z pnia pod kątem prostym, wężowate, prawie bez rozgałęzień, zakończone pojedynczym pąkiem. Gałęzie boczne zwisające. Z wiekiem drzewa stopniowo zagęszczają się i tworzą bardzo ładne, nieco egzotyczne formy. Igły do 3 cm długości, grube i sztywne, ułożone promieniście na pędzie, ciemnozielone. Szyszki wydłużone, do 15 cm, nieliczne, zwisające. Wymagania glebowe i wilgotnościowe przeciętne. Drzewa najlepiej rosną na glebach gliniasto-piaszczystych, próchnicznych, o umiarkowanej wilgotności, lekko kwaśnych; na stanowiskach nasłonecznionych lub lekko zacienionych. Jak wszystkie odmiany świerka pospolitego, źle znoszą suchy miejski klimat, zanieczyszczenia przemysłowe i zasolenie. Najładniej wyglądają po osiągnięciu dojrzałości, posadzone pojedynczo. Odmiana soliterowa polecana do parków i dużych ogrodów, do sadzenia w eksponowanych miejscach.
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
