Picea smithiana
świerk himalajski
synonim łaciński: Picea morinda
pokrój: przewisający (płaczący, zwisły)
pokrój: stożkowy
nasłonecznienie: stanowisko słoneczne
wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
Azjatycki gatunek świerka, wprowadzony do uprawy w Europie w 1818 roku (Szkocja), tworzący w Himalajach drzewa osiągające do 50 m wysokości. Pokrój roślin szerokostożkowaty. Pędy boczne ułożone horyzontalnie, gałęzie drugiego rzędu przewisające. Igły długie, cienkie, zielone, do 5 cm długości. Szyszki bardzo duże, osiągające do 18 cm długości i do 6 cm średnicy, w typie szyszek świerka pospolitego. Gatunek o średnich wymaganiach uprawowych, dobrze rosnący na przeciętnych glebach i osłoniętych, słonecznych stanowiskach. W Polsce gatunek amatorski, o małej odporności mrozowej, jego uprawa możliwa jest tylko w najcieplejszych regionach kraju - w województwach zachodnich i wybrzeżu Bałtyku, gdzie polecany jest do sadzenia w dużych ogrodach i parkach.
| zasięg geograficzny | Himalaje - Afganistan, Kaszmir, Tybet, Nepal i Indie, od 2100 do 3600 m n.p.m. |
| grupa roślin | iglaste |
| grupa użytkowa | iglaste |
| forma | drzewo |
| siła wzrostu | wzrost typowy dla gatunku |
| pokrój | przewisający (płaczący, zwisły) stożkowy |
| docelowa wysokość | powyżej 20 |
| barwa liści (igieł) | ciemnozielone |
| zimozieloność liści (igieł) | igły zimozielone |
| owoce | szyszki, szyszkojagody |
| nasłonecznienie | stanowisko słoneczne |
| wilgotność | podłoże umiarkowanie wilgotne |
| ph podłoża | odczyn lekko kwaśny do obojętnego |
| rodzaj gleby | przeciętna ogrodowa |
| walory | ciekawy pokrój ozdobne z liści/igieł roślina zimozielona |
| zastosowanie | ogrody przydomowe parki |
| strefa | 7b |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
