Pinus monticola
sosna zachodnia
Północnoamerykański gatunek sosny, wprowadzony do uprawy w Europie po 1830 roku (Anglia), tworzący w ojczyźnie duże drzewa osiągające ponad 50 m wysokości. Pokrój młodych roślin wąskostożkowaty, w starszym wieku bardziej zaokrąglony. Kora przez wiele lat gładka i jasnobrązowa. Igły zebrane po pięć w pęczku, niebieskozielone, cienkie do 10 cm długości. Szyszki duże osiągające do 25 cm długości, wyraźnie dwubarwne. Gatunek o małych wymaganiach uprawowych, dobrze rosnący nawet na słabych glebach. Stanowisko do uprawy powinno być zdecydowanie słoneczne. Gatunek dosyć mrozoodporny ale ze względu na podatność na rdzę wejmutkowo- porzeczkową zwykle krótkowieczny. Polecany do dużych ogrodów i parków.
| zasięg geograficzny | Zachodnia część Ameryki Północnej, Kanada oraz USA (głównie) od Kolumbii Brytyjskiej i Alberty do Kalifornii, do 3000 m n.p.m. |
| pochodzenie | odkrywca, hodowca (selekcjoner): D. Douglas Anglia ok. 1831r. |
| grupa roślin | iglaste |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
