Pseudotsuga menziesii f. viridis

Drzewo ogólnie przypominające świerk pospolity. W naturze występuje w zachodniej części Ameryki Północnej – od Kanady po Meksyk. Pokrój młodych drzew jest szerokostożkowaty a przy dobrym naświetleniu drzewa długo utrzymują dolne gałęzie. Gatunek ten należy do najszybciej rosnących i najwyższych drzew iglastych. W swojej ojczyźnie osiąga 110 m wysokości i 4,5 m średnicy pnia. W Europie najwyższe drzewa osiągają do 50 m wysokości. Igły daglezji są zielone, długie i miękkie. Roztarte przyjemnie pachną jabłkami. Charakterystyczne są jej szyszki o długości 8-10 cm., pokryte haczykowatymi, trójdzielnymi łuskami wspierającymi. Rośliny do uprawy wymagają słonecznych lub tylko lekko cienistych stanowisk oraz dosyć żyznych i wilgotnych gleb, ale dobrze znoszą okresową suszę. Chociaż daglezje najlepiej rosną w klimacie wilgotnym, to z powodzeniem można je sadzić praktycznie na terenie całego kraju. Czasami jednak mogą być uszkadzane przez mroźne wiatry i wiosenne przymrozki, ale szybko regenerują uszkodzenia. Daglezje są polecane do większych ogrodów i parków, gdzie dobrze prezentują się sadzone pojedynczo lub w kompozycjach z innymi roślinami iglastymi. Świetnie pasują do obsadzania działek leśnych i innych nasadzeń naturalistycznych.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

zasięg geograficzny	Zachodnia Ameryka Północna - od wyspy Vancouver w Kanadzie, przez wybrzeże USA aż do Meksyku
pochodzenie	odkrywca, hodowca (selekcjoner): Archibald Menzies - ok. 1792 Anglia
grupa roślin	iglaste

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich