Rosmarinus officinalis
rozmaryn lekarski
Aromatyczny, niski krzew, który w swoim naturalnym środowisku dorasta do 1,5 m wysokości. W Polsce rozmaryn uprawiany jest prawie wyłącznie jako roślina doniczkowa. Gałązki wzniesione lub pokładające się, dorastające do ok. 50 cm wysokości. Liście skórzaste, równowąskie, ciemnozielone, na wierzchu gładkie, od spodu pokryte białymi lub szarymi włoskami, zawierają olejki lotne, dzięki którym rośliny wydzielają bardzo silny, przypominający kamforę zapach. Drobne kwiaty, białawe lub niebieskie, zebrane są w krótkie, gęste grona osadzone w kątach liści. Rozmaryn na naturalnych stanowiskach kwitnie w miesiącach III-VI, czasami zdarza się, że powtarza kwitnienie jesienią. Najlepszym miejscem do jego uprawy są stanowiska słoneczne i osłonięte zimą od wiatru, o glebach umiarkowanie żyznych, przepuszczalnych. Rozmaryn jest bardzo wytrzymały na suszę i tolerancyjny w stosunku do odczynu podłoża. Dodatek wapnia sprawia, że rośliny mocniej pachną. W naszych warunkach klimatycznych rzadko zimuje w gruncie. Całoroczna uprawa rozmarynu możliwa jest w doniczkach przenoszonych na zimę do jasnych, chłodnych pomieszczeń. Liście rozmarynu ze względu na charakterystyczny, ostry smak powszechnie używane są jako przyprawa kuchenna. Posiada właściwości lecznicze. Wykorzystywany jest w przemyśle kosmetycznym. Rozmaryn lekarski nadaje się do ogrodów ziołowych. Chętnie jest uprawiany w pojemnikach ustawianych na słonecznych tarasach lub balkonach.
| zasięg geograficzny | Kraje basenu Morza Śródziemnego |
| grupa roślin | liściaste |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
