Echinacea tennesseensis

Wysoka bylina o wzniesionym pokroju i licznych koszyczkach kwiatostanowych z różowofioletowymi kwiatami języczkowymi i brązowym środkiem z kwiatów rurkowatych. Jest zaliczana do gatunków zagrożonych wyginięciem i w naturze spotykana jedynie w Stanach Zjednoczonych w okolicach Nashville w stanie Tennessee. Tworzy sztywne kępy wzniesionych łodyg dorastających do wysokości 75 cm. Liście ma ciemnozielone, wąskolancetowate, o długości 5-15 cm i szerokości około 1,5 cm. Liście odziomkowe ogonkowe, łodygowe – z krótkimi ogonkami lub siedzące. Większość liści skupiona jest w przyziemną rozetę. Liście i łodygi mocno, szorstko owłosione. Koszyczki kwiatostanowe ukazują się w lipcu i sierpniu, pojedynczo na wierzchołkach słabo rozgałęzionych łodyg i mają do 8 cm średnicy. Kwiaty języczkowe fioletoworóżowe, zebrane po około 15 w pojedynczy okółek, z końcówkami lekko odgiętymi do góry. Ta ostatnia cecha wyraźnie odróżnia ten gatunek od podobnej do niej jeżówki purpurowej, u której kwiaty języczkowe zwisają. Kwiaty rurkowate brązowe, ułożone na wypukłym dnie koszyczka, tworzą regularną główkę. Kwiatostany wabią motyle oraz inne owady poszukujące nektaru. Po kwitnieniu rośliny tworzą dekoracyjne, wypełnione nasionami główki owocostanowe, przypominające kolczaste jeże. Nasiona są bardzo chętnie zjadane przez drobne ptaki. Bylina o średniej odporności na mróz i o niewielkich wymaganiach. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub tylko lekko ocienionych w przeciętnej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej glebie. Dobry drenaż jest warunkiem prawidłowego zimowania. Po zadomowieniu się dość dobrze znosi susze. Rośliny należy co kilka lat dzielić i rozsadzać, aby utrzymać zdrowy rozwój i intensywne kwitnienie. Przy rozmnażaniu z nasion warto pamiętać o izolacji, bo rośliny łatwo krzyżują się z innymi gatunkami jeżówek. Odmiana polecana do sadzenia w grupach na rabatach bylinowych w ogrodach przydomowych, zieleni miejskiej i osiedlowej. Może być wykorzystywana w zestawieniach naturalistycznych, np. w ogrodach preriowych. Kwiaty nadają się do cięcia.

autorzy opisu tekstowego: Wojciech Górka; Związek Szkółkarzy Polskich

zasięg geograficzny	Stan Tennessee, Stany Zjednoczone
grupa roślin	byliny
grupa użytkowa	byliny byliny
forma	bylina bylina
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku wzrost typowy dla gatunku
pokrój	kępiasty kępiasty
docelowa wysokość	od 0,5 m do 1 m od 0,5 m do 1 m
barwa liści (igieł)	ciemnozielone ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł)	liście opadające na zimę liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów	kwiatostan pojedyncze pojedyncze kwiatostan
barwa kwiatów	wielobarwne różowe fioletowe fioletowe różowe wielobarwne
pora kwitnienia	sierpień lipiec lipiec sierpień
nasłonecznienie	stanowisko słoneczne stanowisko słoneczne
wilgotność	podłoże umiarkowanie wilgotne podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża	odczyn lekko kwaśny do obojętnego roślina tolerancyjna roślina tolerancyjna odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby	roślina tolerancyjna przeciętna ogrodowa przeciętna ogrodowa roślina tolerancyjna
walory	roślina wabiąca owady zapylające ozdobne z kwiatów ozdobne z kwiatów roślina wabiąca owady zapylające
zastosowanie	ogrody osiedlowe w grupach kwiaty cięte rabaty kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) zieleń publiczna ogrody przydomowe ogrody przydomowe zieleń publiczna kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) rabaty kwiaty cięte w grupach ogrody osiedlowe
strefa	5 5

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wojciech Górka Związek Szkółkarzy Polskich