Larix decidua 'Fastigiata'

Larix decidua 'Fastigiata'

modrzew europejski 'Fastigiata'

Stara odmiana modrzewia europejskiego charakteryzująca się wąskim, kolumnowym pokrojem. Tworzy wyraźny, prosty przewodnik oraz wzniesione, strzeliste pędy ułożone skośnie lub równolegle do osi drzewa. Nazwa często stosowana jako zbiorowa dla drzew modrzewi charakteryzujących się wąskim pokrojem. Na świecie rozróżnia się kilka typów o mniej lub bardziej kolumnowym pokroju, z których pobierane są zrazy do szczepienia, co tłumaczy dosyć spore różnice pokrojowe poszczególnych selektów w obrębie odmiany. Wiosną pojawiają się jasnozielone, delikatne, niekłujące igły, które latem są ciemnozielonej, a jesienią przebarwiają się na żółtobrązowy kolor i opadają. Szpilki na krótkopędach wyrastają pęczkami (w pęczku jest od 20 do 40 igieł), zaś na długopędach pojedynczo i są ułożone skrętolegle. Przyrost roczny około 30 cm. Drzewo po 10 latach uprawy dorasta do około 4-5 m wysokości, przy docelowej wysokości to około 10 m. Modrzew jest drzewem jednopiennym, tj. na jednym osobników występują zarówno kwiaty męskie jaki i żeńskie. Kwiaty rozwijają się na krótkopędach wczesną wiosną. Szyszki żeńskie są sterczące, różowoczerwone, później zielenieją, męskie są bardzo małe, żółte i umieszczone pod spodem gałązek. Tak jak inne drzewa nagonasienne modrzew jest rośliną wiatropylną. Dojrzałe szyszki są brązowe, jajowate lub owalne, mają od 2 do 4 cm długości i około 2 cm średnicy, są wzniesione do góry. Drzewo preferuje przeciętną glebę ogrodową o odczynie kwaśnym, przepuszczalną ale o umiarkowanej wilgotności. Stanowisko słoneczne. Odmiana odporna na mróz. Dzięki gęstej i wąskiej koronie z powodzeniem może być sadzona w parkach oraz ogrodach, pojedynczo lub w grupach. Polecana na wysokie szpalery oraz do tworzenia osłon przeciwwiatrowych. Pierwszy opis odmiany pochodzi ze szkółki Sénéclauze we Francji z 1868 roku, jednak już w 1833 roku była odnotowana w polskiej szkółce w Niedźwiedziu.

autorzy: Tomasz Dymny; , Związek Szkółkarzy Polskich;

pochodzenie pierwsza publikacja: szkółka Sénéclauze we Francji 1868
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma drzewo
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój drzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość od 10 m do 15 m
barwa liści (igieł) jasnozielone
ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły opadające na zimę
owoce czerwone
brązowe
szyszki, szyszkojagody
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
podłoże wilgotne
ph podłoża odczyn kwaśny
odczyn lekko kwaśny
rodzaj gleby piaszczysta
przeciętna ogrodowa
próchniczna
walory ciekawy pokrój
ładne jesienne zabarwienie
odporność na zanieczyszczenia
ozdobne pędy
ozdobne szyszki
ozdobne z liści/igieł
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zadrzewienia krajobrazowe
drzewo alejowe parkowe
szpaler
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 4

autorzy: Tomasz Dymny; , Związek Szkółkarzy Polskich;

Podział na strefy - rozwiń
Mapa polski

zachodnio-pomorskie pomorskie lubuskie wielkopolskie dolnośląskie kujawsko-pomorskie łódzkie opolskie warmińsko-mazurskie mazowieckie małopolskie śląskie podkarpackie lubelskie podlaskie świętokrzyskie
pokaż wszystkie
Producenci

Statystyka

Katalog zawiera:

10200 roślin

8036 roślin w produkcji

13188 zdjęć

6963 opisów

Ostatni wpis:

2020-03-30
Abies balsamea 'Nana'

Użytkowników online:

238 użytkownik online

Poznaj również...

UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.

Copyright © 2013 Związek Szkółkarzy Polskich Wszelkie Prawa Zastrzeżone


projekt i realizacja: agencja reklamowa niceday